វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ហត្ថ
ន. [ហ័ត]
ដៃ; ប្រមោយដំរី; ផ្នួងសក់។
ដៃ; ប្រមោយដំរី; ផ្នួងសក់។
ដៃ; ប្រមោយដំរី; ផ្នួងសក់។
“”
ការដែលត្រូវធ្វើដោយដៃ, ការរបស់ជាង, ជំនាង។
“”
ថ្លៃបំណាច់ដៃ, រង្វាន់ស្នាដៃ។
“”
(ម.ព. ហត្ថកម្ម)។
“”
ដែលដល់ដៃ, ដែលនៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃ; អ្វីៗដែលនៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃ។
“”
កាត់ដៃ; ការកាត់ដៃ :
“ទោសហត្ថច្ឆេទ គឺទោសកាត់ដៃ។”
ការប្រហារដោយដៃ (មានវាយ, ទះ, តប់ជាដើម) :
“ធ្វើហត្ថប្បហារ។”
កម្លាំងដៃ។
“”
អំបោះចំណងដៃ (ដែលចងក្នុងវេលាធ្វើអាវាហមង្គលជាដើម)។
“”
ដែលល្មមចាប់កាន់ដោយដៃយកទៅមកបាន :
“របស់នេះជាហត្ថហារីយ៍។”
គ្រឿងប្រដាប់សម្រាប់តាក់តែងដៃ (មានចិញ្ចៀនជាដើម)។
“”
(ម.ព. ហត្ថាភរណៈ)។
“”
ឈ្មោះនក្សត្រឬផ្កាយឫក្សពួកទី១៣មាន៥ដួងសណ្ឋានស្រដៀងនឹងដៃ។
“”
ខ្នាតរង្វាស់ប្រវែងពីរចំអាមឬប្រវែងកន្លះលូកគឺប្រវែងពីត្រឹមចុងដុំដៃដល់ចុងម្រាមដៃកណ្ដាល :
“ប្រវែងមួយហត្ថមួយចំអាម។”
(ម.ព. ហត្ថខ្នាត)។
“”