វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អកតញ្ញុតា
ន. [អៈ-កៈ-ត័ញ-ញុ-តា]
ភាវៈ, ភាពឬដំណើរ ជាអ្នកមិនដឹងឧបការគុណដែលគេធ្វើហើយ (ចំពោះខ្លួន)។
ភាវៈ, ភាពឬដំណើរ ជាអ្នកមិនដឹងឧបការគុណដែលគេធ្វើហើយ (ចំពោះខ្លួន)។
ភាវៈ, ភាពឬដំណើរ ជាអ្នកមិនដឹងឧបការគុណដែលគេធ្វើហើយ (ចំពោះខ្លួន)។
“”
(ព.ផ្ទ. កតញ្ញុតា)។