វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អនិយម
គុ. [អៈ-និ-យំ]
ដែលមិននិយម, មិនទៀង, មិនប្រាកដ, មិនមានកំណត់; មិនដាច់ស្រេច :
ដែលមិននិយម, មិនទៀង, មិនប្រាកដ, មិនមានកំណត់; មិនដាច់ស្រេច :
ដែលមិននិយម, មិនទៀង, មិនប្រាកដ, មិនមានកំណត់; មិនដាច់ស្រេច :
“ដំណឹងអនិយម, របស់អនិយម។”
ការមិននិយម, សេចក្ដីមិនទៀង។
“”
(ម.ព. អនិយមហេតុ)។
“”
កាលឬវេលាដែលនឹងកំណត់ឱ្យដាច់ស្រេចពុំបាន។
“”
(ម.ព. អនិយមកាល)។
“”
សព្ទដែលមានន័យឬមានសេចក្ដីបែកចេញទៅច្រើនយ៉ាង។
“”
សព្វនាមដែលមានសេចក្ដីពុំដាច់ស្រេច, ដូចជាពាក្យថា ណា, ឯណា; ណាមួយ, នីមួយ; អ្វី, អ្វីមួយ; ម្ដេច, ដូចម្ដេច ជាដើម (ព.វ.)។
“”
ហេតុឬការណ៍មិនទៀង, មិនប្រាកដ។
“”
(ព.ផ្ទ. និយម)។