វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អន្ទាក់
ន. [អន់-ទាក់]
ប្រដាប់ធ្វើដោយខ្សែឬដោយចម្រៀកផ្ដៅជាដើម មានក្រវិលរូតបាន សម្រាប់ទាក់, សម្រាប់ដាក់ឱ្យជាប់សត្វទ្វេបាទចតុប្បាទជាដើម :
ប្រដាប់ធ្វើដោយខ្សែឬដោយចម្រៀកផ្ដៅជាដើម មានក្រវិលរូតបាន សម្រាប់ទាក់, សម្រាប់ដាក់ឱ្យជាប់សត្វទ្វេបាទចតុប្បាទជាដើម :
ប្រដាប់ធ្វើដោយខ្សែឬដោយចម្រៀកផ្ដៅជាដើម មានក្រវិលរូតបាន សម្រាប់ទាក់, សម្រាប់ដាក់ឱ្យជាប់សត្វទ្វេបាទចតុប្បាទជាដើម :
“សត្វជាប់អន្ទាក់។”
ជាប់កុន, ជាប់ចំណោម។
“”
ចាញ់ឧបាយកលអ្នកណាម្នាក់។
“”
(ព.ហ.) នៅក្នុងទំនាយថាមិនបាត់, ថាមិនស្លាប់ ...។
“”
(ព.ហ.) ទំនាយយាមថាបាត់, ថាស្លាប់ (ពាក្យប្រើក្នុងក្បួនចាប់យាម)។
“”
(ព.ប្រ.) កាមគុណដែលទុកដូចជាអន្ទាក់ទាក់សត្វលោក។
“”
ហត្ថបាស។
“”
អន្ទាក់មានចងណែងណងផង។
“”
កិលេសដែលជាគ្រឿងទាញទាក់សត្វលោក។
“”
អន្ទាក់ឥតដង រូតជាប់ ក្នុងកាលដែលសត្វចូលក្នុងរង្វង់ប៉ះឱ្យរូត។
“”
អន្ទាក់មានដងវែងមានគន្លឹះ កាលណាប៉ះត្រូវទំនងថ្លោះវាត់ឡើងរូតជាប់សត្វ។
“”