វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អបលក្ខណ៍
គុ. [អៈ-ប៉ៈ-ឡ័ក] ឬ [អប់-ប៉ៈ-ឡ័ក]
ដែលប្រាសចាកលក្ខណៈល្អ គឺដែលឥតលក្ខណ៍, ហិនលក្ខណ៍, ខាតលក្ខណ៍; ឥតបុណ្យ, សំណាងអាក្រក់; ឥតតម្លៃ; ថោកទាប :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ដែលប្រាសចាកលក្ខណៈល្អ គឺដែលឥតលក្ខណ៍, ហិនលក្ខណ៍, ខាតលក្ខណ៍; ឥតបុណ្យ, សំណាងអាក្រក់; ឥតតម្លៃ; ថោកទាប :
ឧទាហរណ៍
“មនុស្សអបលក្ខណ៍; របស់អបលក្ខណ៍។”
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(ដើម្បីឱ្យងាយអាន, សរសេរជា អបល័ក្ខណ៍ឬអបល័ក្សណ៍ ក៏បាន)។
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់