វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អាភរណៈ
ន. [អា-ភៈ-រៈ-ណៈ]
គ្រឿងប្រដាប់កាយ, អលង្ករណ៍, អលង្ការ :
គ្រឿងប្រដាប់កាយ, អលង្ករណ៍, អលង្ការ :
គ្រឿងប្រដាប់កាយ, អលង្ករណ៍, អលង្ការ :
“ស្អិតស្អាងរាងកាយដោយអាភរណៈដ៏រុងរឿង។”
គ្រឿងឥស្សរិយយសឬគ្រឿងតម្កើងកិត្តិយស (មេដាយ) ហៅថា អាភរណៈ ដែរ :
“អាភរណៈអស្សឫទ្ធិ, អាភរណៈសេនា; មុនីសារាភរណៈ ឬ មុនីសារាភរណ៍។ (ព.កា.) អម្ពរស្អាតស្អំ មានអាភរណ៍ផ្សំ ថែមផងរូបប្រាណ សមនឹងយសស័ក្ដិ អន័គ្ឃថ្កើនថ្កាន អ្នកផងរាប់អាន បានពេញមុខមាត់។”