វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អាមក
គុ. [អា-ម៉ៈ-កៈ]
ឆៅ; ស្រស់។
ឆៅ; ស្រស់។
ឆៅ; ស្រស់។
“”
បន្លែឬអន្លក់ស្រស់, ឆៅ។
“”
(ម.ព. អាមកនិវាប)។
“”
បាត្រឆៅ (បាត្រដីដែលមិនទាន់បានដុត)។
“”
បាយឆៅ។
“”
ភោជនឆៅ។
“”
អ្នកដែលចូលចិត្តបរិភោគអន្លក់ឆៅ; សត្វតិរច្ឆាន។
“”
(ម.ព. អាមកនិវាប)។
“”
(ម.ព. អាមកនិវាប)។
“”
ស្មសានសម្រាប់ចោលអសុភស្រស់, ស្មសានដែលតម្កល់ឬកប់ខ្មោចស្រស់។
“”
សម្លឆៅ។
“”
(ម.ព. អាមកសុសាន)។
“”
(ម.ព. សាកៈ ផង)។