វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អ្នកផង
ន. [នាក់-ផង]
មហាជន, ជនានុជន, អ្នកទាំងពួង, ជនទាំងពួង, គេរាល់គ្នា :
មហាជន, ជនានុជន, អ្នកទាំងពួង, ជនទាំងពួង, គេរាល់គ្នា :
មហាជន, ជនានុជន, អ្នកទាំងពួង, ជនទាំងពួង, គេរាល់គ្នា :
“ធ្វើអ្វីៗត្រូវពិនិត្យពិច័យ កុំឱ្យអ្នកផងគេសើច ឬគេមើលងាយ។”