វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧតុ
ន. [អ៊ុ-តុ]
រដូវ។
រដូវ។
រដូវ។
“”
ជំងឺដែលកើតព្រោះដំណើរផ្លាស់រដូវ (ហៅ ឧតុបរិណាមជាពាធ ក៏បាន)។
“”
កាលរដូវគឺកាលដែលគួរតាមរដូវ :
“ធ្វើបុណ្យឱ្យទានតាមឧតុកាល។”
ស្ត្រីមានរដូវ។
“”
ដំណើរផ្លាស់រដូវ ឬ ប្រែប្រួលរដូវ។
“”
(ម.ព. ឫតុបរិណាមជាពាធ ក្នុង ឫតុ)។
“”
ចុងរដូវ។
“”
(ម.ព. ឧតុនី)។
“”
ដើមរដូវ។
“”
ស្តេចរដូវ គឺ វសន្តរដូវ (រដូវឈើជម្រុះស្លឹកហើយបញ្ចេញត្រួយបញ្ចេញផ្កា។
“”
ដំណើរផ្លាស់ប្រែអាកាសធាតុក្នុងរដូវនីមួយ (ដូចជារដូវក្ដៅប្រែទៅជាត្រជាក់ជាដើម)។
“”
(ម.ព. ឧតុវិបរិត)។
“”
តំណរដូវ។
“”
សម័យដែលរដូវមួយទល់គ្នានឹងរដូវមួយ។
“”
សមុដ្ឋាននៃរដូវ (មានក្ដៅ, រងាជាដើម) :
“ប្រើថ្នាំរម្ងាប់រោគតាមឧតុសមុដ្ឋាន។ល។”
(ម.ព. ឫតុ និង រដូវ ផង)។