វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឧបរោធ
ន. [អ៊ុ-ប៉ៈ-រោត]
ការបិទ, ការរាំង, ការខ្ទប់, ការខាំង; ការបិទឬខ្ទប់ផ្លូវមិនឱ្យចេញចូលបាន :
ការបិទ, ការរាំង, ការខ្ទប់, ការខាំង; ការបិទឬខ្ទប់ផ្លូវមិនឱ្យចេញចូលបាន :
ការបិទ, ការរាំង, ការខ្ទប់, ការខាំង; ការបិទឬខ្ទប់ផ្លូវមិនឱ្យចេញចូលបាន :
“ធ្វើឧបរោធ។ (ព.កា.) កុំធ្វើឧបរោធ ឱ្យកើតក្ដីក្រោធ នាំឱ្យបែកគ្នា នៅភូមិជាមួយ ត្រូវជួយរក្សា ឱ្យមានសុខា កើតសាមគ្គី។ សាមគ្គីជាមូល ឱ្យមានសុខស្រួល មិនខ្ទាំខ្ទេចខ្ទី ចម្រើនធនទ្រព្យ គួរគាប់ពេញទី គួរជនសម្ភី ប្រាស្រ័យរកគ្នា។”
អំពើបិទផ្លូវ។
“”
ហេតុឬដំណើរនៃការបិទផ្លូវ។
“”
កាលឬសម័យដែលត្រូវបិទផ្លូវ។
“”
ឧបាយបន្ទច់និយម, ឧបាយបន្ទច់បង្អាក់។
“”
ភាពនៃការបិទផ្លូវ។
“”
(ម.ព. ឧបរោធកាល)។
“”