វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
កូនប្រយោល
នាម· noun [កូន-ប្រ-យ៉ោល]
Learner aid: noun · [កូន-ប្រ-យ៉ោល]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ប្រដាប់មួយយ៉ាងមានសណ្ឋានដូចកូនតឹងឬកូនជញ្ជីង សម្រាប់ចងខ្សែស្ទង់ពីលើមកក្រោម ដើម្បីឱ្យដឹងជាវៀចឬត្រង់។
Learner aid: noun · [កូន-ប្រ-យ៉ោល]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ប្រដាប់មួយយ៉ាងមានសណ្ឋានដូចកូនតឹងឬកូនជញ្ជីង សម្រាប់ចងខ្សែស្ទង់ពីលើមកក្រោម ដើម្បីឱ្យដឹងជាវៀចឬត្រង់។
ប្រដាប់មួយយ៉ាងមានសណ្ឋានដូចកូនតឹងឬកូនជញ្ជីង សម្រាប់ចងខ្សែស្ទង់ពីលើមកក្រោម ដើម្បីឱ្យដឹងជាវៀចឬត្រង់។