វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ប្រយោគ
នាម· noun [ប្រ-យោក]មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី
Learner aid: noun · [ប្រ-យោក] — From Sanskrit and Paliសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ការប្រកប, ការប្រកបព្យាយាម, អាការៈសម្រាប់ប្រកបតាមទំនង។
Learner aid: noun · [ប្រ-យោក] — From Sanskrit and Paliសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ការប្រកប, ការប្រកបព្យាយាម, អាការៈសម្រាប់ប្រកបតាមទំនង។
ការប្រកប, ការប្រកបព្យាយាម, អាការៈសម្រាប់ប្រកបតាមទំនង។
ដំណើរពាក្យដែលមានសេចក្ដីគ្រប់គ្រាន់មួយសង្កាត់ៗ :
“សេចក្ដី ១ ប្រយោគ។”
ប្រកបចិត្តឱ្យឱនទៅរកសេចក្ដីសង្វេគគិតរំពឹងដល់រូបកាយ :
“ឱ ពុទ្ធោ ពុទ្ធោ! ឈឺដុនដាបម្ល៉េះ ហើយនៅតែសើចលេងសប្បាយមិនប្រយោគរូប!”
របៀបពាក្យដែលរៀបរៀងតាមមុនតាមក្រោយនៃភាសានីមួយៗ។
(ម.ព. ល្បះសង្កត់ន័យ ក្នុង ល្បះ២)។
ក្រុមសន្និបាតអ្នកត្រួតត្រាពិនិត្យការប្រឡង។
មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី
From Sanskrit and Pali.
ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (សំ.បា. បយោគ)