វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ចន្ទោល
នាម· noun [ចន់-ទោល]
Learner aid: noun · [ចន់-ទោល]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ឈើមានសណ្ឋាន ង តភ្ជាប់នឹងក្បាលក្រពើរទេះ សម្រាប់ចងខ្សែទាញមកចងភ្ជាប់នឹងកន្លុះគោ, ក្របី; ខ្សែដែលចងនោះ ហៅថា ខ្សែចន្ទោល តាមចន្ទោលរទេះនោះដែរ។
