វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ចរក
ន. [ចៈ-រៈ-កៈ]
មនុស្សអ្នកត្រាច់, អ្នកដើរ, អ្នកដើរស្វះស្វែងពីនេះទៅនោះ ពីនុ៎ះទៅនោះ។
មនុស្សអ្នកត្រាច់, អ្នកដើរ, អ្នកដើរស្វះស្វែងពីនេះទៅនោះ ពីនុ៎ះទៅនោះ។
មនុស្សអ្នកត្រាច់, អ្នកដើរ, អ្នកដើរស្វះស្វែងពីនេះទៅនោះ ពីនុ៎ះទៅនោះ។
“”
(វេវ. ចរកជន។ បើស្ត្រីជា ចរិកា)។