វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ឆ្នេរ
[ឆ្នេ]
Learner aid: [ឆ្នេ]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
មាត់សមុទ្រ ឬ មាត់ទន្លេ, ស្ទឹង ត្រង់ដែលមានសណ្ឋានជ្រាលមានផ្នូកខ្សាច់រាបស្រួល :
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៤ ន័យនិយមន័យ
១
មាត់សមុទ្រ ឬ មាត់ទន្លេ, ស្ទឹង ត្រង់ដែលមានសណ្ឋានជ្រាលមានផ្នូកខ្សាច់រាបស្រួល :
ឧទាហរណ៍
“ឆ្នេរសមុទ្រ។”
២
ចំណែកដីឬខ្សាច់ដែលនៅជាប់សមុទ្រ ទន្លេ ឬស្ទឹង មានសណ្ឋានជាជម្រាលនិងលិចទឹកម្ដងម្កាល :
ឧទាហរណ៍
“ឆ្នេរសមុទ្រ ឆ្នេរទន្លេ។”
៣
ឆ្នេរផ្ទាំងថ្មដែលមានជម្រាលចោតខ្លាំង។
៤
(ម.ព. ឆ្នេរ)។
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
ពាក្យផ្សំ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់