វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ដៅ
[ដៅ]
ចុចឱ្យដិតជាសម្គាល់, ធ្វើឱ្យមានគ្រឿងសម្គាល់, គូសចំណាំ :
ចុចឱ្យដិតជាសម្គាល់, ធ្វើឱ្យមានគ្រឿងសម្គាល់, គូសចំណាំ :
ចុចឱ្យដិតជាសម្គាល់, ធ្វើឱ្យមានគ្រឿងសម្គាល់, គូសចំណាំ :
“ដៅកំបោរ។”
សំដៅ, តម្រង់ចំពោះដោយស្មាន :
“ចោរដែលលួចទ្រព្យរបស់ខ្ញុំនោះមិនជាក់ជាឈ្មោះណាទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំដៅលើមនុស្សម្នាក់ ព្រោះមានទំនងគួរឱ្យចាប់មន្ទិល។”