វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
តា
ន. [តា]
ឪពុករបស់បិតាឬរបស់មាតា (ជីតា)។ ពាក្យសម្រាប់ហៅបុរសចាស់ដែលគួរទុកដាក់ជាជីតាបាន។
ឪពុករបស់បិតាឬរបស់មាតា (ជីតា)។ ពាក្យសម្រាប់ហៅបុរសចាស់ដែលគួរទុកដាក់ជាជីតាបាន។
ឪពុករបស់បិតាឬរបស់មាតា (ជីតា)។ ពាក្យសម្រាប់ហៅបុរសចាស់ដែលគួរទុកដាក់ជាជីតាបាន។
“”
តា ជីតា បុរសដែលមានវ័យជរា :
“តាចាស់ទៅវត្តសមាទានសីល។”