វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទក់
គុ., គុ.កិ. [ទក់]
ដែលខ្ទាំខ្ទេចដោយដំ, ដោយទំពា ឬដោយអង្កៀមជាដើម :
ដែលខ្ទាំខ្ទេចដោយដំ, ដោយទំពា ឬដោយអង្កៀមជាដើម :
ដែលខ្ទាំខ្ទេចដោយដំ, ដោយទំពា ឬដោយអង្កៀមជាដើម :
“ខ្សែទក់; ដំឱ្យទក់, ប្រើប្រាស់ឱ្យទាល់តែទក់។”
ទក់ខ្ទេចខ្ទាំ។
“”
ទក់ខ្ទេចខ្ទី :
“ពួកក្មេងតូចៗ វានាំគ្នាមករត់លេងក្នុងចម្ការជាន់ទងត្រសក់ស្រូវខ្ញុំទក់ទីអស់។”
(ព.ប្រ.) ដែលចេះតែទៅផ្ទះគេឬទីធ្វើការរបស់គេញឹកញយហួសពេក នាំឱ្យជ្រេញចិត្តធុញទ្រាន់ :
“បើឥតមានការចាំបាច់ទេ, ឯងកុំចេះតែទៅផ្ទះគេទក់ទេញពេក! ព្រោះនាំឱ្យគេជ្រេញចិត្តធុញទ្រាន់ ឱ្យគេមើលងាយខ្លួនផង។”