វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទូង
កិ. [ទូង]
វាយ, សំពង :
វាយ, សំពង :
វាយ, សំពង :
“ទូងក្បាលវាមួយអន្លូងទៅ!”
វាយ, សំពង ឱ្យឮសូរទូង ឬឱ្យឮទូងៗ ច្រើនដង :
“ទូងស្គរ។”
ឈ្មោះស្គរធំដែលឮសូរទូងៗ ជាគូគ្នានឹងស្គរទីង :
“ស្គរទូងស្គរទីង។”
សូរស្គរធំដែលពាសស្បែករឹតធូរជាងស្គរធំដែលឮសូរទីងៗ ឬសូរអ្វីមួយដែលឮដូចស្គរទូង។
“”
(ច្រើននិយាយថា ទួង ដូចជា ទួងស្គរ, ទួងគល់ឈើ)។