វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ធ្មេញ
នាម· noun [ធ្មេញ]
Learner aid: noun · [ធ្មេញ]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
អាការៈក្នុងមាត់ សម្រាប់ខាំទំពា។
Learner aid: noun · [ធ្មេញ]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
អាការៈក្នុងមាត់ សម្រាប់ខាំទំពា។
អាការៈក្នុងមាត់ សម្រាប់ខាំទំពា។
ធ្មេញដំបូងរបស់ទារក ដែលដុះនៅអាយុ ៥ទៅ ៦ខែ ហើយច្រើនបាក់ទៅវិញនៅអាយុ ៦ទៅ ៧ឆ្នាំ។ ច្រើនហៅថា ធ្មេញព្រៃ ឬ ធ្មេញទឹកដោះ ក៏មាន :
“ការធ្វើអនាម័យមាត់របស់ទារកគួរចាប់ផ្ដើមតាំងពីទារកមិនទាន់ដុះធ្មេញកំណើត។”
(ម.ព ធ្មេញកំណើត)។
(ម.ព ធ្មេញកំណើត)។
ធ្មេញកំណើតបាក់ :
“គេអាចពត់តម្រង់ធ្មេញស្រុកដែលដុះមិនស្មើជួរបាន។”