វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភ្ញី
ន. [ភ្ញី]
ឈ្មោះក្បាច់រចនាដែលគូរ ឬឆ្លាក់ប្រទាក់ពាក់ព័ន្ធគ្នា។
ឈ្មោះក្បាច់រចនាដែលគូរ ឬឆ្លាក់ប្រទាក់ពាក់ព័ន្ធគ្នា។
ឈ្មោះក្បាច់រចនាដែលគូរ ឬឆ្លាក់ប្រទាក់ពាក់ព័ន្ធគ្នា។
“”
ក្បាច់ភ្ញីដែលលាយច្រើនបែបចម្រុះគ្នា។
“”
ក្បាច់ភ្ញីដែលធ្វើជារូបដើម, ទង, ស្លឹក, ផ្កា, ផ្លែ។
“”
ក្បាច់ភ្ញីដែលប្រទាក់លើគ្នាឈរច្រូងមានសណ្ឋានស្រដៀងនឹងអណ្ដាតភ្លើង។
“”
ក្បាច់ភ្ញីដែលមានសណ្ឋានជាវល្លិវារប្រទាក់គ្នា។
“”
(ម.ព. ភ្ញីផ្កា)។
“”
ផ្កាកម្រង និងផ្ការាយផ្សេងៗ, ច្រើននិយាយថា ទៀនធូបភ្ញីផ្កា (គ្រឿងបូជា)។
“”