វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ភ្នំ
ន. [ភ្នំ]
ពំនូកដីឬថ្មខ្ពស់ត្រដែតផុតឡើងពីផ្ទៃដីប្រក្រតីដែលនៅជិតខាង, ខ្ពស់ត្រដែតជាងសូម្បីដំបូកយ៉ាងធំ។ ពាក្យបណ្ដៅលេងថា ឯកអង្គទ្រង់នាមឯក ខ្ពស់អនេកទាបជាងស្មៅ (តើគឺអ្វី? គឺភ្នំ។ ត្រូវហើយ!)។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ពំនូកដីឬថ្មខ្ពស់ត្រដែតផុតឡើងពីផ្ទៃដីប្រក្រតីដែលនៅជិតខាង, ខ្ពស់ត្រដែតជាងសូម្បីដំបូកយ៉ាងធំ។ ពាក្យបណ្ដៅលេងថា ឯកអង្គទ្រង់នាមឯក ខ្ពស់អនេកទាបជាងស្មៅ (តើគឺអ្វី? គឺភ្នំ។ ត្រូវហើយ!)។
ឧទាហរណ៍
“”
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់