វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
យស
ន. [យស់]
អានុភាព; ឥស្សរភាព; បរិវារ; ទ្រព្យធន; កេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អ; សេចក្ដីថ្កើងថ្កាន :
អានុភាព; ឥស្សរភាព; បរិវារ; ទ្រព្យធន; កេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អ; សេចក្ដីថ្កើងថ្កាន :
អានុភាព; ឥស្សរភាព; បរិវារ; ទ្រព្យធន; កេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អ; សេចក្ដីថ្កើងថ្កាន :
“មានយស, ថ្កើងយស។”
ខ្មែរច្រើនប្រើសំដៅលំដាប់ឋានន្តរស័ក្ដិធំតូចឬអំណាចតាមមុខងារ, មុខក្រសួង :
“ស័ក្ដិ ៩ ហ៊ូពាន់ តែយសជាសេនាបតី គឺស័ក្ដិត្រឹមតែ ៩ ហ៊ូពាន់ទេ ប៉ុន្តែទទួលស្ដីទីជាសេនាបតីបណ្ដោះអាសន្ន។ ពាក្យកាព្យបុរាណថា ស័ក្ដិពុំស្មើយស នាអ្នកខ្ពង់ខ្ពស់ ពុំស្មើចិត្តជា រីអ្នកមានយស សម្បូរគ្នីគ្នា សុទ្ធសឹងមិត្រភ្ងា ជួយជាកម្លាំង។ សាស្ត្រាច្បាប់រាជនេតិថា ស័ក្ដិពុំស្មើយស អ្នកមានរបស់ ពុំស្មើសក្ដា សូវបង់ធនធាន កុំខុសអាជ្ញា សូវមានរោគា កុំឱ្យមើលងាយ។”
(ម.ព. យសសម្ប័ទ)។
“”
ការបរិបូណ៌ដោយយស។
“”