វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

យុគន្តកាល

នាម· noun [យុ-គ័ន-តៈ-កាល]មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត

Learner aid: noun · [យុ-គ័ន-តៈ-កាល] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។

កាលឬសម័យជាទីបំផុតនៃយុគ; កាលឬសម័យ ជាទីបំផុតនៃអាយុ។

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

១ ន័យ

១

កាលឬសម័យជាទីបំផុតនៃយុគ; កាលឬសម័យ ជាទីបំផុតនៃអាយុ។

ប្រវត្តិ និងប្រភព

មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត

From Pali and Sanskrit.

ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា. < យុគ + អន្ត + កាល ឬ —សមយ; សំ. យុគាន្ត—)

បន្តរៀនទៀត