វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
រងាវ
កិ. [រ-ងាវ]
ប្រឹងពង់កអើតកម្ទរសំឡេង (ចំពោះតែបក្សីឈ្មោលពួកខ្លះ) :
ប្រឹងពង់កអើតកម្ទរសំឡេង (ចំពោះតែបក្សីឈ្មោលពួកខ្លះ) :
ប្រឹងពង់កអើតកម្ទរសំឡេង (ចំពោះតែបក្សីឈ្មោលពួកខ្លះ) :
“មាន់រងាវ, លលករងាវ, ទទារងាវ។”
(ព.ប្រ.) ហ៊ាននិយាយក្អេងក្អាង បានតែដោយលបលាក់។
“”
សផ្ងាវរាងរលាំ :
“កាន់ដាវរងាវ។”