សាធារណៈ

ដែលទូទៅ; ដែលទុកជាកណ្ដាល, ដែលប្រើបានទាំងអស់គ្នា, ដែលមិនចំពោះមួយៗ; សាមញ្ញ, ដែលរាប់រយរាប់ពាន់។

ការដែលត្រូវធ្វើទាំងអស់គ្នា។

ក្រសួងមេការសម្រាប់រាជការ, ក្រសួងដែលទទួលបន្ទុកខាងស្ថាបនានិងជួសជុល ផ្លូវថ្នល់ ស្ពាន ជាដើម។

កន្លែងទាំងឡាយដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់រដ្ឋមានដូចជា សួនច្បារ ទីវាល សាលាសម្នាក់ជាដើម សម្រាប់ជាប្រយោជន៍ដល់មនុស្សទូទៅ :

បង្គន់សម្រាប់សាធារណជន។

ផ្លូវសម្រាប់ប្រជាជនទូទៅ។

របស់ដែលត្រូវប្រើបានទាំងអស់គ្នា ឬរបស់សាមញ្ញ, របស់រយ។

ការជាសាធារណៈ, ការដែលត្រូវតែធ្វើទូទៅ មិនចេះអស់មិនចេះហើយ។ ហៅដោយសន្មតិ សំដៅការលើកថ្នល់, សង់ស្ពាន, សង់ផ្ទះជាដើម របស់រាជការ។

ប្រជាជនទូទៅ, ជនទាំងពួង។

ទីដែលទៅមកឬប្រើប្រាស់បានទាំងអស់គ្នា។

ទានដែលឱ្យដល់ជនទូទៅមិនរើសមុខ (ព.ផ្ទ.) អសាធារណទាន ឬ បុគ្គលិកទាន)។

ទ្រព្យសាមញ្ញ, របស់រាយ។

(ព.វ.) នាមនាមដែលនៅទូទៅទៀតបាន (សាមញ្ញនាម)។

ប្រយោជន៍សម្រាប់សាធារណជន។

សេចក្ដីសុខរបស់ប្រជាជនទូទៅ។

(ម.ព. សាធារណដ្ឋាន)។

ស្រីពេស្យា (តាមទម្លាប់, ពុំដែលប្រើថា ស្រីសាធារណៈ ទេ, ធ្លាប់ប្រើតែ សាធារណ៍ ដូច្នេះឯង)។