វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

សិន្ធពអមរិន្ទ

នាម· noun [សិន-ធប់-អៈ-មៈ-រិន]មកពីភាសាបាលី

Learner aid: noun · [សិន-ធប់-អៈ-មៈ-រិន] — From Paliសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។

ព្រះនាមក្សត្រិយ៍អង្គមួយ ជាតិរាស្ត្រសុទ្ធបានសោយរាជ្យក្នុងកម្ពុជរដ្ឋ ពីក្នុងព្រះជន្ម ៧ឆ្នាំ ក្នុងខាងចុងសតវត្ស៍រទី ១២នៃពុទ្ធសករាជ (ព. ស. ១១៨១; ឆ្នាំរកានព្វស័ក គ. ស. ៦៣៧) :

ចូលដើម្បីសមកាលកម្ម
រាយការណ៍កំហុស
ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

១ ន័យ
១

ព្រះនាមក្សត្រិយ៍អង្គមួយ ជាតិរាស្ត្រសុទ្ធបានសោយរាជ្យក្នុងកម្ពុជរដ្ឋ ពីក្នុងព្រះជន្ម ៧ឆ្នាំ ក្នុងខាងចុងសតវត្ស៍រទី ១២នៃពុទ្ធសករាជ (ព. ស. ១១៨១; ឆ្នាំរកានព្វស័ក គ. ស. ៦៣៧) :

ឧទាហរណ៍

“ក្នុងព្រះរាជពង្សាវតារខ្មែរហៅ ព្រះបាទសិន្ធពអមរិន្ទបរមព្រហ្មកិល (ពញាក្រែក) ជាក្សត្រិយ៍មានបុណ្យអស្ចារ្យមួយអង្គក្នុងពួកក្សត្រិយ៍ខ្មែរ។”

ប្រវត្តិ និងប្រភព

ប្រភពពាក្យ

មកពីភាសាបាលី

From Pali.

ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា. សិន្ធវ "សេះសិន្ធព" + អមរ "ទេវតា" + ឥន្ទ "ជាធំ; ព្រះឥន្ទ")

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់
ប្រយោគនាមប្រាជ្ញានាមផ្កាកិរិយាសព្ទ