សុភាសិត

ពាក្យពីរោះ, ពាក្យត្រូវ, ឱវាទត្រឹមត្រូវ (ដែលមានប្រយោជន៍គួររៀនគួរស្ដាប់) :

(អ.សិ.) ឧបទេសអក្សរសិល្ប៍មួយប្រភេទ ដែលកវី អ្នកនិពន្ធតាក់តែងជាពាក្យឬកម្រងពាក្យចួនរណ្ដំ (កម្រងកែវ) សម្រាប់អប់រំ ទូន្មាន ដោយលើកយក ធម្មជាតិ ជីវភាព សង្គមជាដើម មកប្រៀបធៀប :

ដែលពោលពីរោះ, ដែលនិយាយត្រូវ, ដែលថាត្រូវ (នាំឱ្យសម្រេចប្រយោជន៍បានដោយប្រពៃ) :

(ម.ព. សុភាសិតវាចា)។

គាថាឬកម្រងសុភាសិត, ពាក្យកាព្យសុភាសិត។

(ម.ព. សុភាសិតគាថា)។

សម្ដីល្អ, សម្ដីត្រូវ។

អ្នកដែលពេញចិត្តនិយាយតែពាក្យត្រឹមត្រូវ; អ្នកដែលច្រើននិយាយអាងសុភាសិត។

(ម.ព. សុភាសិតវាទិន)។

(ម.ព. សុភាសិតវាទិន)។

ឱវាទជាសុភាសិត, ឱវាទត្រឹមត្រូវ។