វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សូរជើងធ្មេញ
នាម· noun [សូ-ជើង-ធ្មេញ]
Learner aid: noun · [សូ-ជើង-ធ្មេញ]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
(ភាសា.) សូរព្យញ្ជនៈដែលមានទីបន្លឺនៅជើងធ្មេញ គឺចុងអណ្ដាតទល់នឹងជើងធ្មេញមុខ។ ព្យញ្ជនៈសូរជើងធ្មេញ មាន [ţ] [ʠ] ...។
អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖សូរគន្លាក់ក្រអូម