វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
សូរលំហូរ
នាម· noun [សូ-លំ-ហូ]
Learner aid: noun · [សូ-លំ-ហូ]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
(ភាសា.) សូរព្យញ្ជនៈដែលពេលបន្លឺ ខ្យល់ដែលរត់ចេញពីសួតស្ទើរតែមិនត្រដុសនឹងផ្ទៃគុហាមាត់ អណ្ដាត ធ្មេញឡើយ ពោលគឺហាក់បីដូចជាមានលំហូរ។ ព្យញ្ជនៈលំហូរជាព្យញ្ជនៈដែលមានរង្វះខ្យល់កម្រិត២។ ព្យញ្ជនៈលំហូរ មាន [l] [r] ...។
អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖សូរបង្ហូរ
