វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ហៀរ
កិ. [ហៀ]
កំពប់ហូរចេញព្រោះពេញខ្លាំងហួសប្រមាណ, ព្រោះខ្ពុរឡើងឬព្រោះធ្លាក់រអិលជ្រុលចុះមក :
កំពប់ហូរចេញព្រោះពេញខ្លាំងហួសប្រមាណ, ព្រោះខ្ពុរឡើងឬព្រោះធ្លាក់រអិលជ្រុលចុះមក :
កំពប់ហូរចេញព្រោះពេញខ្លាំងហួសប្រមាណ, ព្រោះខ្ពុរឡើងឬព្រោះធ្លាក់រអិលជ្រុលចុះមក :
“ទឹកត្នោតហៀរពីមាត់បំពង់, ទឹកបបរពុះហៀរពីមាត់ឆ្នាំង, សំបោរហៀរ។”
ដែលកំពប់ហូរចេញព្រោះពេញខ្លាំង :
“ទឹកហៀរភ្លឺ គឺទឹកច្រើនពេកហៀរលើភ្លឺ។”
ដែលច្រើនពេកចង្អៀតអង្គុយឬឈរមិនអស់គ្នា :
“មនុស្សច្រើនហៀរសាលា។”
(ព.ប្រ.) សម្បូណ៌គរគោក (ច្រើនប្រើហូរហៀរជាង) :
“ម្ហូបចំណីសម្បូណ៌ហៀរហូរ។”