វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អរិ
ន. [អៈ-រិ]
សត្រូវ; អ្នកដែលជាសត្រូវ :
សត្រូវ; អ្នកដែលជាសត្រូវ :
សត្រូវ; អ្នកដែលជាសត្រូវ :
“ជាអរិនឹងគ្នា, មានអរិនឹងគ្នា។”
មេសត្រូវ, ក្បាលសត្រូវ។
“”
អ្នកប្រាបសត្រូវ (ច្រើនប្រើជាព្រះបរមនាមាភិធេយ្យ នៃក្សត្រិយ៍ទ្រង់រាជ្យឬជាឋានន្តរនៃមេទ័ព)។
“”
ភាពឬដំណើរជាសត្រូវ។
“”
ដែលជាសត្រូវ។
“”
(ម.ព. អរិភូត)។
“”
(វេវ. អមិត្ត, បច្ចាមិត្ត ព.ផ្ទ. មិត្តឬមិត្រ)។