វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អហង្ការ
ន. [អៈ-ហ័ង-កា]
សេចក្ដីប្រកាន់ថាអញ គឺសេចក្ដីប្រកាន់ថាអញថាគេ; សេចក្ដីប្រកាន់ខ្លួន :
សេចក្ដីប្រកាន់ថាអញ គឺសេចក្ដីប្រកាន់ថាអញថាគេ; សេចក្ដីប្រកាន់ខ្លួន :
សេចក្ដីប្រកាន់ថាអញ គឺសេចក្ដីប្រកាន់ថាអញថាគេ; សេចក្ដីប្រកាន់ខ្លួន :
“មិនព្រមចុះចាញ់គ្នា ដោយមានអហង្ការទាំងពីរខាង។”
ដាច់ខាត, ម៉ឺងម៉ាត់ :
“ប្រកែកដាច់អហង្ការ ប្រកែកដាច់ខាត។”
សេចក្ដីប្រកាន់ថាអញ ថារបស់អញ; មានះក្រៃពេក :
“មានអហង្ការមមង្ការតែរៀងរាល់ខ្លួន ឥតអ្នកណាស្ដាប់អ្នកណា; ពួករេហ៍ពលទាំងពីរខាង សុទ្ធតែមានអហំមមំការដូចៗគ្នា។”
(ម.ព. អហង្ការមមង្ការ)។
“”
(ម.ព. មមង្ការ ផង)។