វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
បច្ច័យ
នាម· noun [ប៉័ច-ចៃ]មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត
Learner aid: noun · [ប៉័ច-ចៃ] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ហេតុជាទីអាស្រ័យតគ្នា; ទំនង, លំអាន; ហេតុដែលនាំឱ្យផលប្រព្រឹត្តទៅ។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៣ ន័យនិយមន័យ
១
ហេតុជាទីអាស្រ័យតគ្នា; ទំនង, លំអាន; ហេតុដែលនាំឱ្យផលប្រព្រឹត្តទៅ។
២
គ្រឿងអាស្រ័យសម្រាប់បព្វជិត។
៣
(ព.វ.) អក្សរដែលចុះផ្សំខាងចុងធាតុ (កិរិយាសព្ទ) នៃភាសាបាលីឬសំស្ក្រឹត, ដូចជា នាយក, មកពី នី "នាំ, ដឹកនាំ" និង ណ្វុ-បច្ច័យ ផ្លាស់ជា អក៑ ផ្សំជា នាយក ន. "អ្នកនាំ, អ្នកដឹកនាំ"; ស្ត្រីជា នាយិកា ដោយបញ្ចូល ឥ (អាគម) និង អា-បច្ច័យ មកផ្សំផង (សម្រាប់ឥត្ថីលិង្គ)។
ចំណាំការប្រើប្រាស់
(ម.ព. ចតុប្បច្ច័យ)។
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
ពាក្យផ្សំ
ប្រវត្តិ និងប្រភព
ប្រភពពាក្យ
មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត
From Pali and Sanskrit.
ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា. បច្ចយ; សំ. ប្រត្យយ)
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់