វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ពន្លក
នាម· noun [ពន់-លក]
Learner aid: noun · [ពន់-លក]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ដើមខ្ចីដែលទើបនឹងដុះពីគ្រាប់ឬពីមើម :
Learner aid: noun · [ពន់-លក]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ដើមខ្ចីដែលទើបនឹងដុះពីគ្រាប់ឬពីមើម :
ដើមខ្ចីដែលទើបនឹងដុះពីគ្រាប់ឬពីមើម :
“មែកសែដាផ្សាំមានពន្លកហើយ។”
(ជានាមកិរិយា) កកើតជាពន្លក, បញ្ចេញពន្លក :
“មែកក្រូចផ្សាំពន្លកច្រូង។”
ពាក្យសម្រាប់ហៅមនុស្សដែលជាទីស្រឡាញ់ប្រតិព័ទ្ធស្នេហា ដោយប្រៀបថាខ្ចីល្វក់ ដូចជាពន្លកអ្វីៗ :
“កែវពន្លក, ពៅពន្លក; មាសពន្លក, ស្ងួនពន្លក។ (ច្រើនប្រើក្នុងកាព្យ) ហៃពៅពន្លក ផ្ដាំឱ្យបងមក ម្ដេចនាងតោះតើយ បងបានជាមក ដល់ទីនេះហើយ ពុំទៅណាឡើយ ស៊ូស្លាប់នៅនេះ។”