វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
មោទនភាព
នាម· noun [មោ-ទៈ-នៈ-ភាប]
Learner aid: noun · [មោ-ទៈ-នៈ-ភាប]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ភាពជាទីគួរឱ្យកោតស្ញប់ស្ញែង ជាទីគួរឱ្យគោរពកោតសរសើរ :
Learner aid: noun · [មោ-ទៈ-នៈ-ភាប]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ភាពជាទីគួរឱ្យកោតស្ញប់ស្ញែង ជាទីគួរឱ្យគោរពកោតសរសើរ :
ភាពជាទីគួរឱ្យកោតស្ញប់ស្ញែង ជាទីគួរឱ្យគោរពកោតសរសើរ :
“គាត់មានមោទនភាពដោយកូនប្រឡងជាប់, អង្គរវត្តជាមោទនភាពជាតិខ្មែរ។”