យំ

បញ្ចេញសូរសព្ទព្រមទាំងចេញទឹកភ្នែកព្រោះសេចក្ដីសោកស្តាយអាល័យ ឬព្រោះមានទោមនស្សអាក់អន់ចិត្ត ឬក៏ព្រោះឈឺចាប់ខ្លាំង។

យំគាំងលង់បាត់សូរសព្ទម្ដងៗ :

យំគ្មានទឹកភ្នែក។

យំសោកជិតចុងជើងអ្នកដែលឈឺដាបឬបុគ្គលស្លាប់។

យំទាររកចំណីជាដើម។

យំរៀបរាប់បូរបាច់ដោយសោកស្តាយ។

យំព្រមៗគ្នាលាន់ឮអឺងកងនាំឱ្យហឹងត្រចៀក :

យំតែក្នុងវេលាយប់ៗ :

ពោលពាក្យរលាក់រលែកតាមបទគ្វាម ដែលលើកចងជាសេចក្ដីរៀបរាប់ទៅ រកសពដែលតម្កល់នៅទីនោះ ក្នុងពេលយាមមានកំណត់, ច្រើនតែកំណត់ក្នុង១ថ្ងៃត្រឹម៤ដងគឺ វេលាអធ្រាត្រ, ជិតព្រឹក, ថ្ងៃត្រង់, ព្រលប់(អ្នកយំយាមច្រើនតែពួកស្ត្រី, ប្រើចំពោះតែសពឥស្សរជន មានក្សត្រិយ៍ទ្រង់រាជ្យជាដើម)។

(ម.ព. យែក)។

យំហូរទឹកភ្នែករហាម។

យំជាប់ក្រស្ងៀម។

(ព.ប្រ.) យំយូរក្រស្ងៀម :

(ម.ព. យំលំប៉ា)។

យំទទូចទាររឿយៗមិនលែង, យំមិនងាយស្ងៀមនាំឱ្យកើតអផ្សុក :

យំបូរបាច់ដោយសេចក្ដីស្តាយស្រណោះ។

(ម.ព. យំគោក)។

យំដោយដកខ្យល់ដង្ហើមលង់ៗ លិចៗអណ្ដែតៗ ប៉ផ្ដឺតប៉ផ្ដក់ :

(ព.ប្រ.) ស្ករដែលរឹងហើយប្រែជាជ្រាយជោរព្រោះត្រូវចំហាយក្ដៅខ្លាំងឬត្រជាក់ខ្លាំង។