លិច
Learner aid: verb · [លិច]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
លិបចុះបាត់ទៅ, ចូលកប់បាត់ទៅ ក្នុងទឹកជាដើម :
Learner aid: verb · [លិច]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
លិបចុះបាត់ទៅ, ចូលកប់បាត់ទៅ ក្នុងទឹកជាដើម :
លិបចុះបាត់ទៅ, ចូលកប់បាត់ទៅ ក្នុងទឹកជាដើម :
“ទូកលិច, សម្ទូងលិចទឹក, បន្លាមុតលិច។”
អស្តង្គត :
“ព្រះអាទិត្យលិច (ថ្ងៃលិច)។”
(ព.ប្រ.) វិនាស, ខូច, អន្តរាយ; បាត់ឈ្មោះ; លង់គំនិត :
“លិចលែងងើបរួច វិនាសរើខ្លួនលែងរួច; លិចខ្លួន ខូចខ្លួនឬបាត់ឈ្មោះ។”
ដែលធ្ងន់មិនអណ្ដែតទឹក :
“ឈើមួយកំណាត់នេះលិចទឹក, មួយកំណាត់នុ៎ះអណ្ដែត។”
ដែលទាបឬជ្រៅតែងតែលិចទឹក :
“ដីលិចទឹក, ព្រៃទឹកលិច។”
ហិនហោចវិនាសអន្តរាយទ្រព្យសម្បត្តិ ដោយមារយាទមិនល្អ; គេច្រើននិយាយភ្ជាប់ថា :ដែលចេះតែហិនហោចវិនាសទ្រព្យសម្បត្តិជានិច្ច :
“លិចកញ្ជង់លង់កញ្ជើ, មនុស្សលិចកញ្ជង់។”
(ព.សា.) ហិនហោចវិនាសដូចគេលិចលង់ក្នុងទឹកទាំងកញ្ជើដាក់អីវ៉ាន់។
វិនាសដូចជាកប់បាត់ទៅក្នុងដីកណ្ដេង។
ទ្រទូងដៃ ដែលលិចក្បាលបាត់ទៅឃើញតែដៃទាំងពីរលើកជ្រោងឡើង :
“ទឹកជ្រៅលិចក្បាលទ្រទូងដៃ។”
វិនាសទ្រព្យធនអាប់កេរ្តិ៍ឈ្មោះ។
ខូចតែម្ដង!
ខូចទៅ! (ពាក្យឧទាន)។
វិនាសអន្តរាយដូចជាលិចលង់ក្នុងទឹក។
(ព.ប្រ.) លិចលង់ហិនហោច, ស៊ុនជ្រុលខូចការ (ព.សា.)។
លិចខាតហើយចំណេញៗហើយខាតទៅវិញឬបង់ហើយបានៗហើយបង់ទៅវិញ។
(ម.ព. លិចអណ្ដែត)។
អាខូច! (ពាក្យជេរលេង)។
ឈ្មោះទិសដែលព្រះអាទិត្យអស្តង្គត, ទិសបស្ចិម; និយាយបានតែមានពាក្យ ខាង ឬ ឯ ផ្សំពីខាងដើម :
“ទិសខាងលិច, ស្រុកឯលិច, ទៅឯលិច។”
ល្ងង់ដូចជាមនុស្សវង្វេងទិសឬល្ងង់មិនស្គាល់ទិស។
(សរសេរក្លាយជា ឡិច តាមសំនៀងនិយាយក៏មាន)។