វចនា.
វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

វទញ្ញូ

នាម· noun [វៈ-ទ័ញ-ញូ]មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត

Learner aid: noun · [វៈ-ទ័ញ-ញូ] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។

អ្នកដឹងក្នុងការនិយាយស្ដី, អ្នកចេះនិយាយស្ដីគួរដល់ការ; អ្នកដែលមានចិត្តទូលាយ; មនុស្សចិត្តបុណ្យ; អ្នកដែលដឹងក្នុងការឱបអរសាទរ (ទាំងបុរសទាំងស្ត្រី) :

ចូលដើម្បីសមកាលកម្ម
រាយការណ៍កំហុស
ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

១ ន័យ
១

អ្នកដឹងក្នុងការនិយាយស្ដី, អ្នកចេះនិយាយស្ដីគួរដល់ការ; អ្នកដែលមានចិត្តទូលាយ; មនុស្សចិត្តបុណ្យ; អ្នកដែលដឹងក្នុងការឱបអរសាទរ (ទាំងបុរសទាំងស្ត្រី) :

ឧទាហរណ៍

“(ព.កា.) អ្នកវទញ្ញូ អាចជាគំរូ ឱ្យគេធ្វើតាម សម្ដីទៀតទាត់ មិនភ្លាំងភ្លាត់ភ្លាម ទើបបានមាននាម ថាប្រាជ្ញវោហារ។”

ប្រវត្តិ និងប្រភព

ប្រភពពាក្យ

មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត

From Pali and Sanskrit.

ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា.សំ. វទន្យ)

បន្តរៀនទៀត

ពាក្យដែលអ្នកអាចចូលចិត្ត

មើលទាំងអស់
ប្រយោគនាមប្រាជ្ញានាមផ្កាកិរិយាសព្ទ