វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វទ័ន
នាម· noun [វៈ-ទ័ន]មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី
Learner aid: noun · [វៈ-ទ័ន] — From Sanskrit and Paliសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ការនិយាយ; ពាក្យ; ធ្មេញ; មាត់ :
អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖វទនៈ
Learner aid: noun · [វៈ-ទ័ន] — From Sanskrit and Paliសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ការនិយាយ; ពាក្យ; ធ្មេញ; មាត់ :
ការនិយាយ; ពាក្យ; ធ្មេញ; មាត់ :
“(ព.កា.) ប្រយ័ត្នវទ័ន កុំពោលរួសរាន់ ដោយឥតគំនិត មុននឹងនិយាយ ត្រូវមានការគិត ការឥតគំនិត រមែងភ្លាំងភ្លាត់។ ដូចត្រីកំភ្លាញ មានក្ដីលិចលាញ ស្លាប់ខ្លួនព្រោះមាត់ កក្អិចឥតស្រាក គេទៅជញ្ជាត់ ព្រោះតែវាមាត់ ភ្លាត់ខ្លួនចូលឆ្នាំង។”
មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី
From Sanskrit and Pali.
ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (សំ.បា. វទន)