វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
វិម្ហយៈ
នាម· noun [វិម-ហៈ-យៈ]មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត
Learner aid: noun · [វិម-ហៈ-យៈ] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
សេចក្ដីអស្ចារ្យ, ហេតុឬដំណើរដែលគួរឱ្យលាន់មាត់ស្ងើច; សេចក្ដីរីករាយ; តម្រេក; សេចក្ដីស្រឡាញ់, ស្នេហា (ពិស្ម័យ ឬ ពិសម័យ)។
អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖វិម្ហ័យ