វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អាន
ន. [អា-ណៈ]
ខ្យល់ដកដង្ហើមចេញ, ដង្ហើមចេញ, អស្សាសៈ (ជាគូគ្នានឹង អាបាណ "ខ្យល់ដកដង្ហើមចូល, បស្សាសៈ; អានាបាណ" (< អាន + អាបាណ) "ដង្ហើមចេញនិងដង្ហើមចូល"; ហៅ អានាប្រាណ ក៏បាន)។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
៥ ន័យនិយមន័យ
១
ខ្យល់ដកដង្ហើមចេញ, ដង្ហើមចេញ, អស្សាសៈ (ជាគូគ្នានឹង អាបាណ "ខ្យល់ដកដង្ហើមចូល, បស្សាសៈ; អានាបាណ" (< អាន + អាបាណ) "ដង្ហើមចេញនិងដង្ហើមចូល"; ហៅ អានាប្រាណ ក៏បាន)។
ឧទាហរណ៍
“”
២
មើលថាតាមអក្សរ :
ឧទាហរណ៍
“អានបាលី, អានសំបុត្រ។”
៣
អានរួច អានកើត អានបាន :
ឧទាហរណ៍
“អានអក្សរដាច់, អានសិលាចារឹកដាច់។”
៤
សំលៀង, សំលៀងឱ្យមុត (ប្រើចំពោះតែដាវនិងព្រះខ័ន ឬលំពែង) :
ឧទាហរណ៍
“អានដាវ, អានព្រះខ័ន (អានព្រះខ័ឌ្គ) គឺសំលៀងដាវឬព្រះខ័ន។”
៥
កែបសេះ (ច្រើនហៅកែបដែលធ្វើដោយស្បែកឬក្នុងសម័យបុរាណហៅកែបដែលធ្វើដោយឈើ គឺលុងសាច់ឈើស្រាលៗធ្វើ) :
ឧទាហរណ៍
“អានសេះ (ស. ល. ហៅកែបសេះគ្រប់បែបថា អាន ដូចគ្នា)។”
ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ
ទម្រង់ពាក្យ
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់