វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ជនាស្រ័យ
នាម· noun [ជៈ-នា-ស្រៃ]មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី
Learner aid: noun · [ជៈ-នា-ស្រៃ] — From Sanskrit and Paliសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ទីអាស្រ័យនៅរបស់ពួកជន; ទីសម្នាក់, សំចតសម្រាប់សាធារណជន, សាលាសម្នាក់។
ស្វែងយល់ពីពាក្យ
១ ន័យនិយមន័យ
១
ទីអាស្រ័យនៅរបស់ពួកជន; ទីសម្នាក់, សំចតសម្រាប់សាធារណជន, សាលាសម្នាក់។
ប្រវត្តិ និងប្រភព
ប្រភពពាក្យ
មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី
From Sanskrit and Pali.
ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (សំ. ជន + អាស្រ័យ; បា. ជន + អាសយ)
បន្តរៀនទៀត
មើលទាំងអស់