វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ដេញ
កិរិយាសព្ទ· verb [ដេញ]
Learner aid: verb · [ដេញ]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
បង្អើលឱ្យដើរចេញ, បង្ខំឱ្យដើរ, កម្ចាត់ឱ្យឃ្លាតចេញ :
Learner aid: verb · [ដេញ]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
បង្អើលឱ្យដើរចេញ, បង្ខំឱ្យដើរ, កម្ចាត់ឱ្យឃ្លាតចេញ :
បង្អើលឱ្យដើរចេញ, បង្ខំឱ្យដើរ, កម្ចាត់ឱ្យឃ្លាតចេញ :
“ដេញចាប, ដេញគោ, ដេញគូលីឱ្យលែងធ្វើការ។”
រត់តាមដើម្បីចាប់ ឬនឹងប្រហារ :
“ដេញចោរ, ដេញទន្សាយ។”
ចូលមកតយុទ្ធនឹងធ្នាក់ (បក្សី)។
ពិនិត្យ, សង្កេតសង្កិន, ឈ្លេចសួរ, តាមរកឱ្យឃើញពិត :
“ដេញជើងលេខ, ដេញប្រាជ្ញា។”
ឈ្លេចសួរឱ្យទាស់ជើង, ឱ្យឃើញពិត។
សាកសួរជជីកឱ្យច្បាស់ការ, សួរសង្កិនបង្ខំឱ្យឆ្លើយដោះស្រាយ។
ប្រឡងចំណេះវិជ្ជា, ពិនិត្យចំណេះវិជ្ជាតាមប្រយោគមុខការមានកំណត់, ប្រឡងឱ្យឃើញកម្លាំងចំណេះវិជ្ជាដើម្បីឱ្យបានទទួលសញ្ញាបត្រឬទទួលមុខការអ្វីមួយ។
សង្កេតរកពុត, ពិនិត្យរកឱ្យឃើញពុត។
ជម្រះមន្ទិលសម្រាំងយកសាច់ល្អបរិសុទ្ធ :
“ដេញមាស។”
តថ្លៃ, ដេញថ្លៃ ដណ្ដើមយកមុខការ (ហៅត្រឹមតែ ដេញ ក៏បាន)។
កេះ, ត្រេះ, ផ្ទាត់ខ្សែតន្ត្រី :
“ដេញចាប៉ី។”