ត
តួព្យញ្ជនៈទី១៦នៃអក្ខរក្រមព្យញ្ជនៈខ្មែរ និងជាតួព្យញ្ជនៈទី១ក្នុងវគ្គទី៤។ តួព្យញ្ជនៈនេះមានអក្ខរសូរអន្តរជាតិ [t] ជាព្យញ្ជនៈធ្មេញ ខ្យល់មាត់ សូរស្ទះ សិថិល អឃោសៈ។
តួព្យញ្ជនៈទី១៦នៃអក្ខរក្រមព្យញ្ជនៈខ្មែរ និងជាតួព្យញ្ជនៈទី១ក្នុងវគ្គទី៤។ តួព្យញ្ជនៈនេះមានអក្ខរសូរអន្តរជាតិ [t] ជាព្យញ្ជនៈធ្មេញ ខ្យល់មាត់ សូរស្ទះ សិថិល អឃោសៈ។
តួព្យញ្ជនៈទី១៦នៃអក្ខរក្រមព្យញ្ជនៈខ្មែរ និងជាតួព្យញ្ជនៈទី១ក្នុងវគ្គទី៤។ តួព្យញ្ជនៈនេះមានអក្ខរសូរអន្តរជាតិ [t] ជាព្យញ្ជនៈធ្មេញ ខ្យល់មាត់ សូរស្ទះ សិថិល អឃោសៈ។
“”
ដែលជាលំដាប់ៗគ្នា, ដែលមានពី មួយទៅមួយ, ពីនេះ ទៅនោះ :
“ឮតពីគេមក, ឮតៗគ្នា, នាំតៗគ្នាមក; ផ្លូវតគ្នា ...។”
រៀងពីនេះទៅ, តាំងពីនេះដរាបទៅ។
“”
តាំងពីនោះរៀងមក។
“”
ភ្ជាប់, ភ្ជាប់គ្នាឱ្យវែងតទៅទៀត :
“តដៃដែលបាក់, តខ្សែដែលដាច់, តខ្សែឱ្យវែង, តហប់ផ្ទះ ...។”
ប្រឆាំង (ច្រើនប្រើភ្ជាប់នឹងពាក្យដទៃទៀត) :
“តដៃ, តតាំង, តទល់ ...។”
ឆ្លើយឆ្លងសងសម្ដី, ជជែកសងពាក្យសម្ដីរកខុសត្រូវ។
“”
ប្រណាំងប្រជែងសម្ដីដោយអាងភ័ស្ដុតាង, តពាក្យសម្ដី ឬ តដំណើរសេចក្ដីដោយមានក្រយាតំណាំង។
“”
ដែលតស៊ូគ្នាតែមួយនិងមួយ; តែមួយនិងមួយឥតមានថែម :
“វាយតតួ, ចំបាប់តតួ, ដូរគោតតួ។”
ប្រយុទ្ធគ្នា, ច្បាំងគ្នា, ចូលប្រឡូកគ្នា។
“”
1