វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
តុ
ន. [តុក]
ប្រដាប់មានជើងសម្រាប់ទ្រសម្រាប់រងអ្វីៗ :
ប្រដាប់មានជើងសម្រាប់ទ្រសម្រាប់រងអ្វីៗ :
ប្រដាប់មានជើងសម្រាប់ទ្រសម្រាប់រងអ្វីៗ :
“តុសរសេរ។”
ប្រដាប់ប្រើប្រាស់ពួកថាស តែមានជើង :
“បង្អែមមួយតុ។”
គ្រឿងតាំងជាការរុងរឿង ជាលំអក្នុងឱកាសបុណ្យធំនីមួយៗ :
“តាំងតុ, ព្រះរាជពិធីតាំងតុ ចម្រើនព្រះជន្ម ...។”
តុដែលមានផ្ទៃរាងមូលដូចរង្វង់ :
“សូមយកតុមូលមួយនោះមកឱ្យខ្ញុំ។”
វេទិកាប្រជុំពិភាក្សាផ្ដោះប្ដូរយោបល់ :
“វេទិកាតុមូលនៅរាជបណ្ឌិត្យសភា កម្ពុជាពិភាក្សាអំពីសារៈសំខាន់នៃការជ្រើសរើសជំនាញសិក្សាថ្នាក់ឧត្តមសិក្សា។”