វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
ទម្លាក់
កិរិយាសព្ទ· verb [ទំ-លាក់]
Learner aid: verb · [ទំ-លាក់]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ធ្វើឱ្យធ្លាក់; លែងចោលឱ្យរបូតជ្រុះធ្លាក់ :
Learner aid: verb · [ទំ-លាក់]សំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ធ្វើឱ្យធ្លាក់; លែងចោលឱ្យរបូតជ្រុះធ្លាក់ :
ធ្វើឱ្យធ្លាក់; លែងចោលឱ្យរបូតជ្រុះធ្លាក់ :
“ទម្លាក់ផ្លែឈើ។”
តាំងក្រាញទម្រន់នៅ។
(ម.ព. ទម្លាក់ចិត្ត)។
លាកចិត្តឬលាកគំនិត។
(ព.ប្រ.) ទម្លាក់ប្រមោយគោះដីឮសូរដូចគេបោះបំពង់ទម្លាក់ទៅលើដី (ដំរី) :
“ដំរីទម្លាក់បំពង់ឱ្យសញ្ញាថា វាទទួលស្ដាប់បង្គាប់ហើយ (គេអាចចូលទៅចាប់វាបាន)។ល។”