វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អឌ្ឍចន្ទ
នាម· noun [អ័ត-ឍៈ-ច័ន]មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត
Learner aid: noun · [អ័ត-ឍៈ-ច័ន] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ព្រះចន្ទ្រពាក់កណ្ដាលវង់ ឬព្រះចន្ទ្រកន្លះភាគ។
Learner aid: noun · [អ័ត-ឍៈ-ច័ន] — From Pali and Sanskritសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ព្រះចន្ទ្រពាក់កណ្ដាលវង់ ឬព្រះចន្ទ្រកន្លះភាគ។
ព្រះចន្ទ្រពាក់កណ្ដាលវង់ ឬព្រះចន្ទ្រកន្លះភាគ។
(ព.ប្រ.) ស្នាមគំនូស, ស្នាមចម្លាក់ឬអ្វីៗដែលមានសណ្ឋានដូចព្រះចន្ទ្រកន្លះភាគ; (ប្រើដូចជា គុ. ក៏បាន) :
“គំនូសអឌ្ឍចន្ទ, សណ្ឋានអឌ្ឍចន្ទ។”
ជណ្ដើរមានសណ្ឋានកាំដូចព្រះចន្ទកន្លះភាគ :
“អឌ្ឍចន្ទប្រាសាទ, អឌ្ឍចន្ទខឿនចេតិយ។”
(រ.ស.) ប្រើក្លាយតាមរជ្ជសម័យ, សូម្បីជណ្ដើរប្រាសាទឬដំណាក់ក្សត្រិយ៍ ដែលមានសណ្ឋានមិនដូចព្រះចន្ទកន្លះភាគទេក៏ហៅ អឌ្ឍចន្ទ ដែរ។
មកពីភាសាបាលី និងសំស្ក្រឹត
From Pali and Sanskrit.
ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (បា.; សំ. អធ៌ + ចន្ទ្រ)