វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម
អនាគម
នាម· noun [អៈ-ណា-គំ]មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី
Learner aid: noun · [អៈ-ណា-គំ] — From Sanskrit and Paliសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ការមិនមក; ដំណើរមិនទាន់មកដល់។
Learner aid: noun · [អៈ-ណា-គំ] — From Sanskrit and Paliសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។
ការមិនមក; ដំណើរមិនទាន់មកដល់។
ការមិនមក; ដំណើរមិនទាន់មកដល់។
ដែលមិនឋិតនៅក្នុងសណ្ដាប់ធ្នាប់ឬក្នុងទម្លាប់, ក្នុងទំនៀមទម្លាប់; ដែលមិនកាន់ទម្លាប់ :
“មនុស្សអនាគម (ព.កា.) ថា អនាគម ច្រើននិយម តាមទំនើង តាមចិត្តទើង លះបង់នូវ ទម្លាប់ល្អ បែរជាកាន់ ទម្លាប់ដែល នាំឱ្យក្រ សឱ្យឃើញ ថាជាមនុស្ស ទ្រុស្ដប្រយោជន៍។ ព្រោះទម្លាប់ សឹងមានខុស សឹងមានត្រូវ ខ្លួនតម្រូវ ពារលើខុស តែងតែហោច ពុំសមប៉ង ឃ្វាងបំណង រែងផ្សាខ្លោច ខាតប្រយោជន៍ ដែលគួរបាន ឱ្យខូចបង់។”
មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី
From Sanskrit and Pali.
ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (សំ.បា. < អន៑ "មិន, ពុំ" + អាគម "ការមក")