វចនានុក្រមខ្មែរវចនានុក្រម

អសម្ភិន្ន

កិរិយាសព្ទ, គុណនាម· verb, adjective [អៈ-សំ-ភិន]មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី

Learner aid: verb, adjective · [អៈ-សំ-ភិន] — From Sanskrit and Paliសំឡេងអានប្រហាក់ប្រហែល។ អត្ថន័យជាភាសាខ្មែរ។

មិនបែក, មិនធ្លាយ; ដែលមិនបែកឬមិនធ្លាយ; ដែលមិនលាយច្រឡំ, មិនច្រឡំបល់, មិនច្របូកច្របល់; ដែលមិនឈ្លោះប្រកែកបែកបាក់គ្នា។

អក្ខរាវិរុទ្ធឆ្លាស់៖អសម្ភិន្ន—

ស្វែងយល់ពីពាក្យ

និយមន័យ

៤ ន័យ

១

២

ញាតិដែលមិនឈ្លោះប្រកែកបែកបាក់គ្នា; ញាតិពិត។

៣

វង្ស, ត្រកូល ដែលមិនលាយច្រឡំ, មិនច្របូកច្របល់, សុទ្ធ។

៤

(ម.ព. អសម្ភិន្នពង្ស)។

ចំណាំការប្រើប្រាស់

(ព.ផ្ទ. សម្ភិន្ន)។

ទម្រង់ និងការបង្កើតពាក្យ

ប្រវត្តិ និងប្រភព

មកពីភាសាសំស្ក្រឹត និងបាលី

From Sanskrit and Pali.

ប្រភពក្នុងវចនានុក្រម៖ (សំ.បា.)

បន្តរៀនទៀត